Inside Llewyn Davis (2013)
เหมือนเพลงที่เขาร้อง มันเรียบเรื่อยแต่ก็หนักหน่วงในเนื้อหา ชีวิตไม่เคยปราณีใคร มันเคยซื่อตรงอย่างไรมันก็ยังซื่อตรงอยู่อย่างนั้น หากโศกนาฎกรรมทำให้ท้อถอยก็ไม่ได้แปลว่าพ่ายแพ้ จะพ่ายแพ้ต่ออะไรได้ ชีวิตมันก็แค่แปรเปลี่ยนไปเท่านั้น แม้เหตุการณ์แย่ๆในชีวิตจะผ่านไป แต่สิ่งที่หลงเหลืออยู่ ‘ภายใน’ อาจโหดร้ายยิ่งกว่า การบอกเล่าสิ่งที่เกิดภายในนั้นจึงเป็นเรื่องท้าทาย แค่เพียงให้บอกเล่าออกมาซึ่อๆตรงๆอาจไม่ทำให้สัมผัสได้ถึง
แม้ต้องการสื่อเรื่องราว ‘ภายใน’ แต่ไม่มีการใช้เสียงเล่าบรรยายใดๆทั้งสิ้น มีเพียงสถานการณ์ บทสนทนา เหตุการณ์ความยุ่งเหยิงของ ‘คน’ ‘กีต้าร์’ และ ‘แมว’ เป็นสื่อนำให้เข้าไปสัมผัสภายในนั้น แต่อาจต้องเข้าใจวัฒนธรรมและวิถีชีวิตในบริบทแวดล้อมนั้นเป็นเบื้องต้น ก็จะยิ่งทำให้เข้าใกล้และสัมผัส ‘ภายใน’ นั้นได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เรื่องของ ‘คน’ กับ ‘ความฝัน’ และ ‘ความรับผิดชอบ’ (ไม่ว่าจะต่อตัวเองหรือภาระต่างๆ) ถ้าต้องจัดการกับมันย่อมมีอุปสรรคขวากหนามรออยู่เสมอ การเผชิญหน้าย่อมต้องใช้จิตใจอันเข้มแข็ง อย่าได้หยามหมิ่นใครในเรื่องเหล่านี้เด็ดขาด เพราะคุณอาจจะโดนต่อยเอาได้ง่ายๆ นี่เป็นคำเตือน
ความคิดเห็น