กินข้าวกินปลากันหรือยัง?
ร้านตามสั่ง เรียกได้ว่าเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของคนกรุงเลยก็ว่าได้ อยู่ในกรุงเทพฯ จะไปที่ไหนก็มีให้กิน ผมว่าหลายคนก็จะสั่งอาหารจานเดิมๆ รายการสุดยอดนิยมเห็นจะเป็น กะเพราไก่ ไข่ดาว ข้าวหมูทอดกระเทียมพริกไทย ข้าวไข่เจียว คะน้าหมูกรอบ ก๋วยเตี๋ยว ฯลฯ
พอรู้สึกเบื่ออาหารจานเดียวพวกนี้แล้ว เราจะสั่งกับมากินกับข้าว แต่เรากินข้าวคนเดียวจะให้สั่งมาสามสี่อย่างก็กินไม่หมด ถ้าเข้าร้านข้าวราดแกงก็จะมีกับข้าวให้เลือกหลายอย่างเอาอย่างละหน่อยอย่างนี้ก็กินหมด ในละแวกบ้านก็มีอยู่หลายร้านเหมือนกัน
ช่วงนี้รู้สึกเบื่ออาหารอย่างรุนแรง มองไปร้านไหนๆ ก็ไม่อยากกิน อยากกลับไปกินข้าวที่บ้าน กับข้าวที่ย่ากับแม่ช่วยกันทำ รายการอาหารมันก็ไม่แตกต่างจากร้านข้าวแกงสักเท่าไหร่หรอก แกงๆ ผัดๆ ทอดๆ ธรรมดาๆ อย่างที่บ้านชนชั้นกลางจะหากินได้
กลับบ้านไปคราวที่แล้วเมื่อสองสามอาทิตย์ที่แล้ว แม่บอกว่าผมอยู่กรุงเทพฯไม่ค่อยได้กินปลา เลยซื้อปลามาทำกับข้าวให้กิน ย่าทำต้มส้มปลา แม่ทอดปลา คงเห็นเราไม่ค่อยตักต้มส้มกินเลยถามว่าไม่ปลาเหรอ อยู่ที่นู้นไม่ค่อยได้กินนะ พ่อเราชอบต้มส้มปลาฝีมือย่ามาก เราก็ชอบแต่ชอบกินปลาทอดมากกว่า
วันนี้จะหาปลากิน แต่ร้านที่กินบ่อยๆ หาปลาไม่เจอเลยสักตัว ลองไปหาที่ร้านที่เคยแค่เดินผ่านดูบ้าง เจอปลาทูทอด เอากลับมากินให้ได้คิดถึงกับข้าวที่บ้าน ย่าตำน้ำพริกกะปิใส่ขวดแก้วฝากมาตั้งแต่คราวที่กลับบ้าน กินน้ำพริกกับปลาทูทอดโดยไม่มีผักแกล้ม แล้วคิดถึงคนที่บ้าน
สงสัยว่าคนที่เกิดและโตที่กรุงเทพจะกินอะไรเดิมๆ อย่างที่เรากินหรือเปล่า? เพราะถ้าเราไม่นึกถึงปลาทอดที่บ้านผมก็คงไม่หาปลากินก็คงจะกินแต่ของซ้ำเดิมๆ ไปอย่างนั้น ตามที่แถวบ้านมีขาย ไม่ก็ไปกินที่ห้างซึ่งก็เหมือนจะมีหลากหลายแต่มันก็แค่ชื่อร้านเท่านั้น และถ้าจะให้กินร้านอาหารอย่างนี้ทุกวันคงต้องมีรายได้ไม่ต่ำกว่าสองสามหมื่นต่อเดือน แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะได้อาหารที่ดีต่อสุขภาพเสียเมื่อไหร่
มีครอบครัวไหนในกรุงเทพฯ ทำกับข้าวกินเองบ้าง พ่อออกไปทำงาน แม่ก็ต้องทำงานเหมือนกัน และกับชีวิตที่เร่งรีบตลอดเวลา และเรื่องที่อยู่อาศัยก็มีส่วนมากเหมือนกัน ที่อาศัยอยู่ในห้องเล็กๆ ซึ่งไม่เหมาะแก่กระทำครัวก็เยอะ
สงสารเด็กที่เกิดในชีวิตแบบนี้เหมือนกัน จะเคยได้ลิ้มรสอาหารที่แม่หรือพ่อก็แล้วแต่ปรุงให้กินบ้างไหม? เคยร่วมบรรยากาศในครัวตอนที่พ่อครัวและแม่ครัวกำลังง่วนอยู่กับการปรุงบ้างไหม? เรื่องที่จะช่วยเป็นลูกมือยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เสน่ห์ปลายจวัก คำโบราณ ล้าสมัย เลิกใช้ไปนานแล้ว
พอรู้สึกเบื่ออาหารจานเดียวพวกนี้แล้ว เราจะสั่งกับมากินกับข้าว แต่เรากินข้าวคนเดียวจะให้สั่งมาสามสี่อย่างก็กินไม่หมด ถ้าเข้าร้านข้าวราดแกงก็จะมีกับข้าวให้เลือกหลายอย่างเอาอย่างละหน่อยอย่างนี้ก็กินหมด ในละแวกบ้านก็มีอยู่หลายร้านเหมือนกัน
ช่วงนี้รู้สึกเบื่ออาหารอย่างรุนแรง มองไปร้านไหนๆ ก็ไม่อยากกิน อยากกลับไปกินข้าวที่บ้าน กับข้าวที่ย่ากับแม่ช่วยกันทำ รายการอาหารมันก็ไม่แตกต่างจากร้านข้าวแกงสักเท่าไหร่หรอก แกงๆ ผัดๆ ทอดๆ ธรรมดาๆ อย่างที่บ้านชนชั้นกลางจะหากินได้
กลับบ้านไปคราวที่แล้วเมื่อสองสามอาทิตย์ที่แล้ว แม่บอกว่าผมอยู่กรุงเทพฯไม่ค่อยได้กินปลา เลยซื้อปลามาทำกับข้าวให้กิน ย่าทำต้มส้มปลา แม่ทอดปลา คงเห็นเราไม่ค่อยตักต้มส้มกินเลยถามว่าไม่ปลาเหรอ อยู่ที่นู้นไม่ค่อยได้กินนะ พ่อเราชอบต้มส้มปลาฝีมือย่ามาก เราก็ชอบแต่ชอบกินปลาทอดมากกว่า
วันนี้จะหาปลากิน แต่ร้านที่กินบ่อยๆ หาปลาไม่เจอเลยสักตัว ลองไปหาที่ร้านที่เคยแค่เดินผ่านดูบ้าง เจอปลาทูทอด เอากลับมากินให้ได้คิดถึงกับข้าวที่บ้าน ย่าตำน้ำพริกกะปิใส่ขวดแก้วฝากมาตั้งแต่คราวที่กลับบ้าน กินน้ำพริกกับปลาทูทอดโดยไม่มีผักแกล้ม แล้วคิดถึงคนที่บ้าน
สงสัยว่าคนที่เกิดและโตที่กรุงเทพจะกินอะไรเดิมๆ อย่างที่เรากินหรือเปล่า? เพราะถ้าเราไม่นึกถึงปลาทอดที่บ้านผมก็คงไม่หาปลากินก็คงจะกินแต่ของซ้ำเดิมๆ ไปอย่างนั้น ตามที่แถวบ้านมีขาย ไม่ก็ไปกินที่ห้างซึ่งก็เหมือนจะมีหลากหลายแต่มันก็แค่ชื่อร้านเท่านั้น และถ้าจะให้กินร้านอาหารอย่างนี้ทุกวันคงต้องมีรายได้ไม่ต่ำกว่าสองสามหมื่นต่อเดือน แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะได้อาหารที่ดีต่อสุขภาพเสียเมื่อไหร่
มีครอบครัวไหนในกรุงเทพฯ ทำกับข้าวกินเองบ้าง พ่อออกไปทำงาน แม่ก็ต้องทำงานเหมือนกัน และกับชีวิตที่เร่งรีบตลอดเวลา และเรื่องที่อยู่อาศัยก็มีส่วนมากเหมือนกัน ที่อาศัยอยู่ในห้องเล็กๆ ซึ่งไม่เหมาะแก่กระทำครัวก็เยอะ
สงสารเด็กที่เกิดในชีวิตแบบนี้เหมือนกัน จะเคยได้ลิ้มรสอาหารที่แม่หรือพ่อก็แล้วแต่ปรุงให้กินบ้างไหม? เคยร่วมบรรยากาศในครัวตอนที่พ่อครัวและแม่ครัวกำลังง่วนอยู่กับการปรุงบ้างไหม? เรื่องที่จะช่วยเป็นลูกมือยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เสน่ห์ปลายจวัก คำโบราณ ล้าสมัย เลิกใช้ไปนานแล้ว
ความคิดเห็น