อังกฤษอักเสบ

มีคนคิดว่าภาษาอังกฤษต้องปลูกฝังกันตั้งแต่เด็กๆ ค่อยๆซึมซับ จะมาอ่านคือเดียวก่อนสอบมันทำไม่ได้

เคยคิดอย่างนี้เหมือนกัน แต่ดูตัวเองแล้วเริ่มไม่ค่อยเชื่อแล้ว ถึงเป็นแบบนั่นก็ใช่ว่าจะเก่งเสียเมื่อไหร่

ทั้งที่เรียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่อนุบาล ตั้งแต่จำความได้ก็เรียนแล้ว จนตอนนี้ความทรงจำเริ่มขาดๆ หายๆ แล้ว ภาษาอังกฤษก็ยังแย่เหมือนเดิม

เหมือนตั้งแต่เริ่มหัดเขียนประโยค This is a book.และชอบลืมจุดฟูลสต๊อปอยู่บ่อยๆ จนโดนครูว่า
ถึงตอนนี้จะได้เปรียบเรื่องคำศัพท์อยู่บ้าง แต่ก็ยังต่ำกว่ามาตรฐานโลกอยู่ดี

จริงอยู่ถ้าตอนเด็กได้เอาใจใส่ภาษาอังกฤษอาจจะทำให้มีทุนภาษาติดตัวมาตอนโต แต่ที่สำคัญต้องหมั่นใช้ ที่ยังพูดไม่ได้ก็เพราะว่าไม่พูด เขียนไม่ได้ก็เพราะว่าไม่เขียน

เคยได้คุยกับชาวต่างชาติเป็นคู่รักกัน จำไม่ได้ว่ามาจากประเทศอะไร แต่ที่ประเทศเขาก็ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สื่อสารกัน มีภาษาเป็นของตัวเองเหมือนอย่างที่เรามีภาษาไทยนั่นแหละ

แต่ภาษาอังกฤษของทั้งสองคนถือว่าดีมากเลย เราสงสัยก็ถามเขาไปว่าเรียนภาษาอังกฤษมากี่ปี เขานับนิ้วอยู่สักพักแล้วบอกว่า ประมาณ 9 ปี ไม่ได้เริ่มเรียนตั้งแต่อนุบาลเหมือนเราด้วย

เอามาเทียบกับคนไทย บางคนเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่อนุบานจนจบมหาวิทยาลัยแล้วยังบอดใบ้อยู่เลย ซึ่งส่วนใหญ่เด็กไทยเป็นแบบนั้น

เขาบอกว่าต้องใช้ ใช้ให้บ่อยๆ ฝึกฝน ยังไงก็เป็นแน่ เราบอกเขาว่าภาษาอังกฤษเราไม่ดีเท่าไหร่ เขาว่าให้เราฝึกเยอะๆ ภาษาคุณก็ไม่แย่นักหรอก ว่าอย่างนั้น

มีหลายคนที่ปฏิเสธ และกลัวภาษาอังกฤษอย่างรุนแรง เลยทำให้ตัวเองห่างจากภาษา แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมไม่เก่งภาษาอังกฤษสักที

ไม่มีคำว่าสายเกินไปถ้าจะเริ่มต้น

เจอเพื่อนคราวหน้าลองทักเป็นภาษาอังกฤษกันบ้างนะ

See you again.