Ida (2014)

คล้ายว่าแววตาของเธอเลื่อนลอย ว่างจากความคิดใดๆ และถึงแม้เธอจะบอกว่า 'ฉันไม่ได้คิดอะไรอยู่' แต่เชื่อเถิดว่า ในสมองของเธอนั้นเต็มไปด้วยคำถามและคำตอบดังขรม ชีวิตของเธอได้สัมผัสความเรียบนิ่งราวกับชีวิตนักบุญไปจนถึงช่วงเวลาอันว้าวุ่นอย่างสาวแรกรุ่น ช่วงสามสี่วันนั้นนั่นเองที่ทำให้ชีวิตของเธอผาดโผนเช่นนี้

การเล่าชีวิตเธอด้วยภาพขาวดำ และจัดองค์ประกอบภาพให้เพ่งมองไปยังความว่างเปล่าของผนังเรียบๆหรือผืนฟ้ากว้างๆนั้นเป็นเสน่ห์ แต่มันก็เกือบจะหลุดเข้าไปในเขตของการ 'ประดิษฐ์ขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ' ทว่าด้วยวิถีชีวิตของผู้คนและภูมิประเทศที่ค่อนข้างเงียบงัน เวิ้งว้าง และมีความรู้สึกอ้างว้างเจือปนอยู่ในอากาศ นั่นทำให้มันยัง 'พอเหมาะพอดี' ซึ่งที่จริงภาพก็สวยพอจะดึงแต่ละภาพเหล่านั้นออกมาทำเป็นโปสการ์ดได้เลยทีเดียว

หากอยากรู้เรื่องราวของเธอช่วงสามสี่วันเหล่านั้น อาจต้องใช้ความอดทนต่อความนิ่งงันของมัน ถ้าปรับลมหายใจให้เนิบช้าได้เข้ากับจังหวะลมหายใจของเรื่องราว ปล่อยใจซึมซับความรู้สึกภายใต้สีหน้าอันเรียบเฉยของเธอ มันจะพาคุณไป เผยให้เห็น ให้คุณได้สัมผัสกับแรงกระแทกมหาศาล เหมือนอย่างที่เธอได้รับในช่วงสามสี่วันนั้น