นักเขียนความสงบ

'สงบ' อาจไม่จำเป็นต้อง 'เงียบ' ก็ได้
แต่ถ้ามีความเงียบ ความสงบก็จะเกิดง่ายขึ้น

ในที่สาธารณะซึ่งมีเสียงดังอึกทึกก็สามารถหาความสงบได้จากตัวเราเอง ในที่ส่วนตัวซึ่งเงียบสนิทปราศจากสิ่งรบกวนก็สามารถเกิดความฟุ้งซ่านขึ้นได้จากตัวเราเอง และทำให้ไม่มีความสงบได้เช่นกัน

ผมเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับความขัดแย้งของความเงียบ ความสงบและสมาธิ ซึ่งเหล่านี้จำเป็นต้องใช้ในการเขียน

ครั้งนั้นผมไปโรงพยาบาลและต้องนั่งรอหมออยู่นาน จนหาปากกาและกระดาษมาได้จึงนั่งคิดและเขียนได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้ป่วยและญาติผู้ป่วย เสียงจากเครื่องขยายเสียงของนางพยาบาลที่ดังไม่ขาดหู ภาพและเสียงจากโทรทัศน์ที่แขวนอยู่บนเพดาน ในเมื่อนั่งอยู่คนเดียวและไม่มีความกังวลใดๆ เกี่ยวกับอาการที่เป็นอยู่ จึงเกิดความสงบและสมาธิ

ทุกครั้งที่กลับบ้านที่ต่างจังหวัดซึ่งหน้าบ้านเป็นร้านค้า ความกังวลจากสิ่งรอบตัวจะเพิ่มมากขึ้น ภาพและเสียงจากโทรทัศน์ที่เปิดไว้กลางบ้านยิ่งน่าสนใจ หน้าร้านหากมีเสียงลากรองเท้าหรือเงาผู้คนที่เดินผ่านก็อาจนึกไปว่าเป็นลูกค้าซึ่งต้องออกไปต้อนรับขับสู้อย่างเร็วในฐานะพ่อค้า พ่อ แม่ และย่าจะคุยกันตามประสา ทุกสิ่งแวดล้อมนี้เป็นสิ่งที่กระตุ้นเร้าความอยากรู้อยากเห็นและระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง หันกลับมาตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังว่างเปล่า หากจะออกไปให้ไกลจากสภาวะที่รบกวนสมาธิคงจะได้เริ่มต้นพยัญชนะตัวแรกของบทความที่จะเขียน แต่ฐานะพ่อค้าที่ต้องเฝ้าร้านค้านั้นทำให้ต้องหยุดและพักการทำสมาธิเพื่อการเขียนไว้เพียงเท่านั้น

การเขียนต้องใช้สมาธิและความสงบอย่างมาก คงจะเห็นแล้วว่าความสงบนั้นไม่ได้หมายถึงสภาพแวดล้อมแต่หมายถึงของตัวผู้เขียนเอง

ไม่ว่าจะอยู่ ณ ที่ใดนักเขียนมืออาชีพจะเขียนงานออกมาได้ทุกเมื่อ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมกำลังพยายามทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นอาจจะอดตายเพราะถือเอาการเขียนเป็นอาชีพไปเสียแล้ว

แต่ใช่ว่าคนที่มีใจรักการเขียน ผู้ซึ่งมีสมาธิและความสงบได้ทุกเมื่อเช่นนั้นแล้วจะสามารถเป็นนักเขียนได้ทุกคนเพราะผลงานที่ออกมานั่นก็เป็นปัจจัยสำคัญเช่นกัน