ขอสนามให้ผู้ใหญ่เล่น

มีความกระดากอายอยู่เหมือนกัน ก่อนที่จะหยิบหนังสือการ์ตูนจากกระเป๋าขึ้นกางอ่านบนรถเมล์ ท่ามกลายสายตาที่กวาดไปกวาดมาของคนรอบข้างโดยเฉพาะที่สวมเครื่องแบบนักเรียนและนักศึกษา

จากหน้าตาและไรผมที่รั้งขึ้นไปมากและการแต่งกายของเรา ก็คงพอให้ใครๆรู้ได้ว่าไม่ใช่เด็กๆ ที่จะสนุกกับการ์ตูนอีกแล้ว

ถึงตอนนี้เราอ่านไปได้เกือบครึ่งเล่ม รถเมล์ก็แล่นไปได้กว่าครึ่งทางเช่นกัน และไม่ได้ใส่ใจกับสายตารอบด้านมาตั้งแต่หน้าแรกที่เปิดแล้ว

เนื้อหาสาระและความสนุกของ Black Jack ซึ่งเป็นผลงานของ Tezuka Osamu ปรมาจารย์ผู้บุกเบิกวงการการ์ตูนญี่ปุ่นให้เข้าสู่ยุครุ่งเรืองอย่างสุดๆ อาจจะไม่เหมาะกับเด็กเลยด้วยซ้ำ เพราะเด็กจะไม่สนุก ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีพลังแสง แสดงอิทธิฤทธิ์ ไม่มีธรรมะและอธรรม ตัวละครไม่เป็นสีขาวดำอย่างเด่นชัดจะเป็นสีเทาหม่นๆ แสดงออกด้วยอารมณ์ที่แท้จริงที่มนุษย์จะพึงมี

แต่ใช่ว่าเด็กจะอ่านไม่ได้ เพราะตัวการ์ตูนก็มีความน่ารักแบบการ์ตูนอยู่ แต่หากเด็กอ่านอาจจะได้แง่คิดอะไรไม่เท่ากับผู้ใหญ่ซึ่งผ่านประสบการณ์ทางอารมณ์มาหลากหลายกว่า

ผลงานของโอซามุส่วนใหญ่ไม่เหมาะกับเด็กนัก เรื่องของเนื้อหาที่หยั่งลงไปจิตใจอันหยาบกร้านของมนุษย์ซึ่งเด็กๆ ยังไม่สามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้

เราเคยลองแนะนำให้เพื่อนที่เป็นนักอ่านการ์ตูนที่หาตัวจับยากอ่านผลงานของ Osamu เขามีสิทธิ์ที่จะบอกว่าไม่ชอบ และเขาก็ไม่ชอบจริงๆ แต่เป็นเพียงแค่เรื่องของรูปแบบการนำเสนอ สารที่จะส่งก็ไปไม่ถึง ตัวอย่างเรื่อง hesheit ของ วิศุทธิ์ พรนิมิตร ด้วยที่ลายเส้นที่ชุ่ยแบบไร้ที่ชม จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเขาไปเลยและสามารถพัฒนาไปไกลจนได้รับการต้อนรับจากนักอ่านญี่ปุ่นเป็นอย่างดี ฐานผู้อ่านก็กว้างขึ้น

เพราะสิ่งที่ผู้เขียนอยากสื่อนั้นถูกปิดกั้นด้วยสายตาที่มองเพียงรูปแบบของสารที่สื่อมาเพราะ อาจจะพลาดสิ่งดีๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใน

อย่ามองเราอย่างนั้นสิ