อุปกรณ์บันทึกภาพและเสียงชนิดย่อยสลาย

ความคิดฟุ้งซ่านกับการใช้ความคิด เหมือนกันตรงที่มันเป็นทั้งภาพหรือเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวอยู่แทบจะตลอดเวลา เว้นแต่เวลานอนเราให้มันกลายเป็นความฝันและให้จิตใต้สำนึกทำหน้าที่ของมันไป

โดยเฉพาะเวลาที่ต้องรอหรืออยู่คนเดียว ท่ามกลางผู้คนในท้องถนน ในรถโดยสาร หรือนั่งอยู่ในศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้า การเดินทางคนเดียวไม่ว่าจะไปที่ใดก็ตาม ในที่จอแจ มีเสียงอึกทึก หรือเงียบสงบ เสียงและภาพนั้นจะชัดเจนและดังขึ้น

ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งที่อยู่แวดล้อมในขณะนั้น สายตาจะทำหน้าที่เหมือนเรดาห์จับความเคลื่อนไหว หูทำหน้าที่เป็นเครื่องบันทึกเสียงที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพเท่าไรนัก เพราะจะบันทึกไว้เพียงบางเสียงเท่านั้นถ้า ณ ขณะนั้นมีเสียงดังขึ้นพร้อมๆ กัน และจะเล่นเสียงนั้นอีกครั้งในสมอง ถ้าหากเสียงนั้นมีความหมายและมีความเห็นที่ไปในทางเดียวกับการประมวลผลที่เคยผ่านสมองมาก่อนแล้ว

ทางเทคนิคแล้วมันไม่ต่างกัน

จริงอยู่ว่าการใช้ความคิดนั้นมันต้องเกิดจากสมาธิ แน่วแน่อยู่ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นเวลานานพอสมควร ถ้าหากเป็นความคิดฟุ้งซ่านนั้น เป็นสิ่งที่ยากจะควบคุม แต่ละเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันจะวาบเข้ามาแล้วออกไปอย่างรวดเร็วไร้แก่นสารอย่างแท้จริง

คนรอบข้างที่เห็นเรานั่งนิ่งๆ กวาดตาไปด้านขวาที ซ้ายที บางครั้งก็จับจ้องด้วยสายตาเหม่อลอยและนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยที่ไม่ได้เจาะจงว่าจ้องอะไรอยู่ อาจเรียกได้ว่าจ้องอากาศอยู่ก็ได้ ซึ่งไม่มีความหมายอะไร เป็นพวกมนุษย์สัมพันธ์แย่ๆ คนหนึ่ง

แต่ในทางปฏิบัติแล้วมันแตกต่างกันอย่างหาที่โยงความสัมพันธ์กันไม่ได้เลย

การใช้ความคิดด้วยความคิดดีจะมีผลดีเกิดขึ้น
การใช้ความคิดด้วยความชั่วจะมีผลที่ชั่วร้ายเกิดขึ้น
ขึ้นอยู่ว่าตัวเราจะนำความคิดไหนไปใช้ในการกระทำ

การกระทำของเราเป็นสิ่งที่ทำให้คนรอบข้างมองเห็นว่าเราเป็นคนอย่างไร
ความคิดของเราเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเราเองรู้ว่าตัวเราแท้จริงเป็นคนอย่างไร

ถ้าใครจะเลือกความคิดชั่วไปเป็นการกระทำ
เราว่าไปนั่งปล่อยความคิดฟุ้งซ่านให้มันเคลิบเคลิ้มเสียยังดีกว่า