คนแปลกหน้าบนที่นอน

ผมเป็นคนชอบนอนที่เดิมๆ เพราะรู้สึกว่าถ้าไม่ใช่ที่ประจำจะนอนไม่ค่อยสนิทใจ

ยิ่งเวลาไปเที่ยวแบบที่ต้องค้างอ้างแรม จะคิดถึงที่นอนที่ประจำเป็นพิเศษ นี่อาจเป็นสาเหตุที่ผมไม่ได้เป็นคนชีพจรลงเท้า มีความรู้สึกว่าถ้าไปคงต้องลำบากเวลานอน ถ้าไม่เที่ยวจนเหนื่อยจริงๆ คงนอนไม่หลับ

แต่ตอนนี้ที่นอนประจำซับเอาฝนที่ซึมผ่านผนังมาเปียกชุ่มไปทั้งเบาะ และมันก็เก่าเกินกว่าจะนอนได้อีกแล้ว เลยได้โอกาสเปลี่ยนทั้งเบาะนอนและที่นอน จากเดิมหันหัวไปทางทิศตะวันตกกลายเป็นทิศเหนือ เพียงแค่พลิกที่นอนไปอีกมุมในห้องเดียวกัน มันมีความรู้สึกเหมือนไม่ใช่ห้องเราห้องเดิม วันแรกที่นอนก็ตาค้างไปเหมือนกัน

ผมนอนมุมนี้มานานตั้งแต่เรียนปีหนึ่งจนตอนนี้ทำงานได้ปีครึ่งแล้วไม่เคยเปลี่ยนมุม นี่ก็เปลี่ยนมาได้ประมาณสัปดาห์กว่าๆ แล้วก็ยังไม่คุ้นอยู่ดี

ที่ผมรู้สึกมากกับเรื่องการนอนอาจเป็นเพราะว่าเวลาที่ผมอยู่ในห้องส่วนใหญ่จะใช้กับการนอน ความรู้สึกกับห้องนี้ก็คือความรู้สึกในการนอน และต้องเป็นมุมนี้เท่านั้น พอเปลี่ยนมุมก็รู้สึกไม่คุ้นเคยกับการนอนจึงรู้สึกว่าแปลกถิ่น ไม่คุ้นเคย เหมือนไม่ใช่ห้องตัวเอง

ช่วงนี้จึงรู้สึกเหมือนไม่ได้นอนที่ห้องตัวเอง ก็เพิ่งเข้าใจความรู้สึกคนจรจัดก็คราวนี้เอง การที่ต้องเปลี่ยนที่ซุกหัวนอนไปเรื่อยๆ ตามข้างถนน ป้ายรถเมล์ ใต้สะพานลอย ฯลฯ หรือเพราะพวกเขาอาจจะชินกับการเปลี่ยนที่นอนแบบนั้น

อีกหน่อยผมก็คงชินเหมือนกัน