รับสมัครผู้อ่านหลายอัตรา
นิตยสารไม่ต้องมีคนอ่านก็อยู่ได้
คนอ่านไม่ได้มีมากพอให้นิตยสารเล่มหนึ่งอยู่ได้ อุดมการณ์และจรรยาบรรณของคนทำนิตยสารก็มีไม่มากพอที่จะต้านทานอำนาจเงิน ทั้งเงินที่จะได้ซึ่งกองอยู่ตรงหน้าและเงินที่ต้องออกไปหาด้วยความลำบาก
เงินเคยเป็นแค่สิ่งที่ไว้ใช้แลกเปลี่ยนสินค้าหรือบริการเพื่อความสะดวกเท่านั้น ตอนนี้ก็ยังเป็นของมันเหมือนเดิม แต่คนที่ใช้มันกลับทำให้มันกลายเป็นอำนาจ คนที่เก็บสะสมเงินมากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งทำให้ความเป็นคนน้อยลงทุกที ด้วยความเห็นแก่ตัว ความโลภ มันบดบังสิ่งดีๆ ของคนๆนั้นไป ความเอื้อเฟื้อ ความจริงใจ ฯลฯ
นิตยสารเคยเป็นสิ่งที่สื่อสารระหว่างคนอ่านและคนทำนิตยสาร เพื่อเพิ่มพูนปัญญาและความบันเทิง ข้อความที่อยู่ในนิตยสารนั้นมีผลกับความคิดและการตัดสินใจของผู้อ่านได้อย่างทรงพลัง มันกลับกลายเป็นเครื่องสื่อสารระหว่างสินค้ากับผู้บริโภคซึ่งเคลือบไว้ด้วยหน้าตาของบทความ แนบเนียนบ้างไม่แนบเนียนบ้าง แล้วแต่ผู้อ่านว่ามีวิจารณญาณสักแค่ไหน
วงการโทรทัศน์และวงการภาพยนตร์ที่เราเคยเรียกว่าโฆษณาแฝง ซึ่งต่อไปภายภาคหน้าจะเป็นการสร้างภาพยนตร์และรายการเพื่อตอบสนองสินค้า เนื่องจากอำนาจของเงิน โชคยังดีที่คนสร้างภาพยนตร์มีอุดมการณ์มากกว่าคนทำนิตยสาร หรือเพราะว่ามีเงินมากกว่าก็ไม่รู้
เพราะสำหรับบางคนเงินก็ซื้ออุดมการณ์ได้
ผมซื้อนิตยสารมาเล่มหนึ่ง มันหนาเป็นเซนติเมตร เปิดไปหน้าไหนๆ ก็เจอโฆษณาเต็มพรืดไปหมด ด้วยอารมณ์หงุดหงิดและรำคาญใจผมฉีกหน้าโฆษณาออกขย้ำทิ้งอย่างไม่ใยดี น้ำหนักของกระดาษที่ทำให้ต้องถือนิตยสารติดตัวไปไหนมาไหนหนักเป็นเท่าตัว มันเบาลง
แต่เมื่ออ่านเนื้อความในนิตยสาร ก็อยากจะเขวี้ยงนิตยสารเล่มนั้นทิ้งไป มันไม่ต่างอะไรกับการขย้ำใบปลิวส่งเสริมการขายใส่ลงถัง ข้อความเหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับข้อความที่อยู่ใบปลิวพวกนั้นเลย
เข้าใจว่ากองบรรณาธิการที่ไม่ได้กินแกลบก็มี ถึงจะแยกหน้าที่จากการขายโดยตรง มาขายทางอ้อมก็รู้สึกสะเทือนอุดมการณ์และจรรยาบรรณเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ทำก็ไม่มีข้าวกินและอุดมการณ์ก็กินไม่ได้ แต่ผมก็จะตามหามัน ผมรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายก็คงไม่เจอเพราะมันไปอยู่ในท้องของพวกนั้นหมดแล้ว ใครว่าอุดมการณ์กินไม่ได้
ถามว่า ถ้าชีวิตนี้ต้องสู้เพื่ออะไรสักอย่างจะสู้เพื่ออะไร ผมก็จะตะโกนคำๆนั้นออกไปสุดเสียง แต่ทุเรศตัวเองอยู่ในใจ และถามตัวเองว่าทำได้อย่างที่พูดหรือ? เพราะยังต้องเขียนบทความโฆษณาสินค้าให้แนบเนียนที่สุดเพื่อไม่ให้คนอ่านจับได้ว่าเป็นการขายสินค้า
ผมยังต้องกิน ผมยังต้องใช้เงิน ผมยังต้องการ ผมยังอยากได้อยากมีอีกหลายอย่าง และหน้าด้านอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป มันก็ไม่มีทางเลือก หรือบางทีอาจจะไม่เลือกเอง เพราะความไม่มั่นใจ เพราะไม่มีใครทำมาก่อน เพราะกลัวความแปลกแยกจากสังคมจนอาจไม่มีใครคบหา เหตุผลอะไรก็แล้วแต่ เหล่านั้นได้กลั่นมาเป็นคำว่า 'อดทน'
คงต้องเรียนรู้เรื่องราวเหล่านี้จากคนทำนิตยสารที่ยังมีอุดมการณ์เหลืออยู่
และคนนั้นยังต้องมีข้าวกินด้วย
คนอ่านไม่ได้มีมากพอให้นิตยสารเล่มหนึ่งอยู่ได้ อุดมการณ์และจรรยาบรรณของคนทำนิตยสารก็มีไม่มากพอที่จะต้านทานอำนาจเงิน ทั้งเงินที่จะได้ซึ่งกองอยู่ตรงหน้าและเงินที่ต้องออกไปหาด้วยความลำบาก
เงินเคยเป็นแค่สิ่งที่ไว้ใช้แลกเปลี่ยนสินค้าหรือบริการเพื่อความสะดวกเท่านั้น ตอนนี้ก็ยังเป็นของมันเหมือนเดิม แต่คนที่ใช้มันกลับทำให้มันกลายเป็นอำนาจ คนที่เก็บสะสมเงินมากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งทำให้ความเป็นคนน้อยลงทุกที ด้วยความเห็นแก่ตัว ความโลภ มันบดบังสิ่งดีๆ ของคนๆนั้นไป ความเอื้อเฟื้อ ความจริงใจ ฯลฯ
นิตยสารเคยเป็นสิ่งที่สื่อสารระหว่างคนอ่านและคนทำนิตยสาร เพื่อเพิ่มพูนปัญญาและความบันเทิง ข้อความที่อยู่ในนิตยสารนั้นมีผลกับความคิดและการตัดสินใจของผู้อ่านได้อย่างทรงพลัง มันกลับกลายเป็นเครื่องสื่อสารระหว่างสินค้ากับผู้บริโภคซึ่งเคลือบไว้ด้วยหน้าตาของบทความ แนบเนียนบ้างไม่แนบเนียนบ้าง แล้วแต่ผู้อ่านว่ามีวิจารณญาณสักแค่ไหน
วงการโทรทัศน์และวงการภาพยนตร์ที่เราเคยเรียกว่าโฆษณาแฝง ซึ่งต่อไปภายภาคหน้าจะเป็นการสร้างภาพยนตร์และรายการเพื่อตอบสนองสินค้า เนื่องจากอำนาจของเงิน โชคยังดีที่คนสร้างภาพยนตร์มีอุดมการณ์มากกว่าคนทำนิตยสาร หรือเพราะว่ามีเงินมากกว่าก็ไม่รู้
เพราะสำหรับบางคนเงินก็ซื้ออุดมการณ์ได้
ผมซื้อนิตยสารมาเล่มหนึ่ง มันหนาเป็นเซนติเมตร เปิดไปหน้าไหนๆ ก็เจอโฆษณาเต็มพรืดไปหมด ด้วยอารมณ์หงุดหงิดและรำคาญใจผมฉีกหน้าโฆษณาออกขย้ำทิ้งอย่างไม่ใยดี น้ำหนักของกระดาษที่ทำให้ต้องถือนิตยสารติดตัวไปไหนมาไหนหนักเป็นเท่าตัว มันเบาลง
แต่เมื่ออ่านเนื้อความในนิตยสาร ก็อยากจะเขวี้ยงนิตยสารเล่มนั้นทิ้งไป มันไม่ต่างอะไรกับการขย้ำใบปลิวส่งเสริมการขายใส่ลงถัง ข้อความเหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับข้อความที่อยู่ใบปลิวพวกนั้นเลย
เข้าใจว่ากองบรรณาธิการที่ไม่ได้กินแกลบก็มี ถึงจะแยกหน้าที่จากการขายโดยตรง มาขายทางอ้อมก็รู้สึกสะเทือนอุดมการณ์และจรรยาบรรณเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ทำก็ไม่มีข้าวกินและอุดมการณ์ก็กินไม่ได้ แต่ผมก็จะตามหามัน ผมรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายก็คงไม่เจอเพราะมันไปอยู่ในท้องของพวกนั้นหมดแล้ว ใครว่าอุดมการณ์กินไม่ได้
ถามว่า ถ้าชีวิตนี้ต้องสู้เพื่ออะไรสักอย่างจะสู้เพื่ออะไร ผมก็จะตะโกนคำๆนั้นออกไปสุดเสียง แต่ทุเรศตัวเองอยู่ในใจ และถามตัวเองว่าทำได้อย่างที่พูดหรือ? เพราะยังต้องเขียนบทความโฆษณาสินค้าให้แนบเนียนที่สุดเพื่อไม่ให้คนอ่านจับได้ว่าเป็นการขายสินค้า
ผมยังต้องกิน ผมยังต้องใช้เงิน ผมยังต้องการ ผมยังอยากได้อยากมีอีกหลายอย่าง และหน้าด้านอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป มันก็ไม่มีทางเลือก หรือบางทีอาจจะไม่เลือกเอง เพราะความไม่มั่นใจ เพราะไม่มีใครทำมาก่อน เพราะกลัวความแปลกแยกจากสังคมจนอาจไม่มีใครคบหา เหตุผลอะไรก็แล้วแต่ เหล่านั้นได้กลั่นมาเป็นคำว่า 'อดทน'
คงต้องเรียนรู้เรื่องราวเหล่านี้จากคนทำนิตยสารที่ยังมีอุดมการณ์เหลืออยู่
และคนนั้นยังต้องมีข้าวกินด้วย
ความคิดเห็น