บทสนทนาระหว่างตัวเรา

วันนี้คุณให้เวลากับตัวเองแล้วหรือยัง?

ไม่ได้ตั้งใจจะใช้สำนวนที่ดูดีเหมือนในโฆษณารณรงค์การดื่มนมเหมือนเมื่อครั้งอดีตแต่อยากรู้จริงๆ ว่า วันวัยที่ผ่านไปนั้นเคยได้คิดทบทวนชีวิตในวัยที่ผ่านมาแล้วบ้างหรือไม่ อย่างน้อยที่สุดก็ทบทวนว่าวันนี้ทำอะไรไปบ้าง แล้วพรุ่งนี้จะทำอะไร?

ถ้าเป็นช่วงใกล้สอบต้องอ่านหนังสือ งานด่วนต้องเร่งทำ อาจจะทำให้เราลืมคิดถึงเรื่องเหล่านั้นไป หรือแม่แต่ตอนที่ไม่อยู่ในสถานการณ์เร่งเร้าอย่างนั้น ก็มีน้อยคนที่จะหวนคิดทบทวนเรื่องราวในชีวิต

เพราะหลายคนคิดว่าไม่สลักสำคัญอะไรกับสิ่งที่ทำไปแล้ว ความเป็นปัจจุบันคือสิ่งที่เป็นตัวเรา และจะบ่งบอกอนาคตอีกด้วย

มันก็จริงอยู่แต่การทำอะไรก็ตามด้วยความถี่ถ้วนไตร่ตรองย่อมทำให้เกิดความผิดพลาดน้อยลง และการใช้ชีวิตก็ควรทำด้วยความถี่ถ้วนเช่นเดียวกัน

สิ่งที่ได้บอกไปนั้น ใครๆ ก็รู้อยู่เต็มอกทั้งสิ้นแต่จะมีสักกี่คนที่ทำได้อย่างที่กองไว้เต็มอกอย่างนั้น ซึ่งจะตามมาด้วยข้ออ้างให้เหตุผลกับตัวเองว่าทำไมตนถึงไม่ทำอย่างนั้น ทั้งที่เมื่อมีโอกาสอยู่กับตัวเองตัวต่อใจแล้วก็ดันคว้าโทรศัพท์ขึ้นโทรหาคนรัก ไม่ก็ไล่ชื่อไปเรื่อยๆ จนเจอชื่อที่อยากคุยด้วย อยู่อย่างนั้นจนกว่าจะครบตัวอักษร

ถามว่าโทรไปด้วยเหตุผลใด คงได้คำตอบว่า เพื่อฆ่าเวลา เพราะเมื่ออยู่ตามลำพังเพราะต้องรอคอยอะไรบางอย่าง หรือนั่งรถโดยสารโดยไม่มีเพื่อนคุย ทำให้เรานึกถึงคนอื่นๆ ได้ง่ายขึ้น แต่ใครจะคิดถึงตัวเองเป็นอันดับต้นๆ บ้าง?

เคยคิดไหมว่าตัวเองทำอะไรอยู่? ทำไปเพื่ออะไร? แสวงหาอะไรอยู่? มันก็จะเริ่มย้อนกลับไปหาคำถามที่ยิ่งใหญ่ว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร?

เราคิดว่าคำถามนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบที่สวยหรู ด้วยการตอบว่า "ต้องเปลี่ยนคำถามใหม่ว่าเราเกิดมาเพื่อใคร?" ฟังแล้วอดให้นึกถึงโฆษณาขายประกันชีวิตไม่ได้

มันเป็นคำถามที่ถามขึ้นเพื่อให้เรากลับมาคิดมากขึ้น กับชีวิตหนึ่งชีวิตของเรา คุณค่ามันอยู่ตรงไหน? เราจะทำชีวิตของเราอย่างไร? เราต้องการอะไร? ฯลฯ

เราเกิดมาเพื่ออะไร? เป็นคำถามที่ทำให้เกิดคำถามขึ้นอีกนับไม่ถ้วน ในโลกที่ไม่มีคำถาม เราคงจะเห็นคำถามนี้ผุดขึ้นก่อนคำถามอื่นๆ แล้วโลกนั้นก็จะเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ซึ่งสิ่งที่ตามมาก็คือคำตอบมากมายที่เราต่างได้ค้นหากันไป

หรืออันที่จริงคำถามนี้อาจจะมีคำตอบอยู่ที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้ ถ้ามีจริงมันก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ในตัวเรานี่แหละ