การงานพื้นฐานชีวิต
คนส่วนใหญ่มักหวังว่าอยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ไม่ดำเนินการ ไม่ลงมือทำ ไม่เปลี่ยนแปลงแม้ในสิ่งเล็กน้อยที่สุด ซึ่งมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ กลับไปมองกันที่ว่าเมื่อไรจะดีขึ้น เมื่อไรจะได้ เมื่อไรจะเป็น มองกันที่ผลลัพธ์เพียงเท่านั้นเอง ไม่ลงมือทำ กลายเป็นคนพกเพ้อฝันเฟื่อง
คนเราควรทำให้วันๆ หนึ่งให้มีค่ามากที่สุด ถึงจะเป็นระยะเวลาสั้นเมื่อเทียบกับเวลาทั้งชีวิต แต่มันก็คือส่วนหนึ่งในชีวิตเช่นกัน บางทีเมื่อเทียบแล้วอาจจะไม่ใช่ระยะเวลาสั้นๆ ก็ได้คงไม่มีใครรู้ว่าตัวเองระยะเวลาของชีวิตตัวเองยาวนานแค่ไหน
บ่อยครั้งที่ได้เสวนากับคนที่บอกว่าอยากเป็น แต่ไม่เคยลองทำ ไม่กล้าทำ ไม่เคยเข้าไปคลุกกับมันอย่างจริงจัง มันกลับกลายเป็นแค่สิ่งที่พูดออกมาเท่านั้น ลมปากที่ไม่เคยทำอะไรให้สำเร็จ แท้จริงแล้วคนจำพวกนี้ไม่ได้อยากทำ แต่อยากเป็นมากกว่า เพราะจะได้มีตำแหน่งสูงๆ มีคนนับน่าถือตา
ก็บ่อยอีกเช่นกันแต่ไม่บ่อยเท่ากับพวกแรก ที่ได้เจอกับคนช่างป่าวประกาศคุณสมบัติตนเอง ว่าเคยผ่านประสบการณ์มามากมายหลายอย่าง แต่ไม่เคยทำให้สิ่งเหล่านั้นเกิดประโยชน์ขึ้นมาเลย แค่สามารถนำไปพูดอวดอ้างให้ใครต่อใครฟังได้ ว่าผ่านประสบการณ์เหล่านั้นมา แต่ตอนนี้ลืมไปหมดสิ้นแล้ว
และประเภทสุดท้ายนี้มี่อยู่น้อยและแทบจะหาไม่เจอ คนที่ไม่พูดจาโอ้อวดใคร ว่าตนทำอะไรได้บ้าง แต่คอยขันอาสาทุกครั้งเมื่อสบโอกาส ไม่ยึดติดกับตำแหน่งแต่คิดถึงหน้าที่ที่ตนรับผิดชอบ
สิ่งที่เราทำก็คือสิ่งที่เราเป็น
คำว่า 'เป็น' นั้นไม่ได้หมายความว่าเป็นอะไรอย่างที่คิดฝัน แต่เป็นเพราะว่าลงมือทำ เป็น 'คนทำ' ทำ 'สิ่งที่ทำ'
"ทำงานเพื่อทำงาน" ท่านพุทธทาสเขียนไว้ในสมุดบันทึก
ซึ่งยังแฝงอีกนัยหนึ่งว่า คนเราจะทำงานไม่ควรอยู่เฉยต่อให้มีเงินกองอยู่ตรงหน้าเป็นหมื่นๆ ล้านก็ต้องทำงาน
เคยได้ยินผู้ใช้แรงงานบางคนพูดถึงความฝันที่ว่า หากตัวเองถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ โชคดีเงินมากองอยู่ตรงหน้าเป็นล้านๆ จะอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ทำอะไร
เป็นความฝันซื่อๆ ที่ใครๆ ก็อาจจะเคยมี เวลาที่งานยุ่งเหยิ่งจนไม่อยากจะคิดอะไร อยากจะออกไปให้พ้นๆ จากสภาพแวดล้อมเหล่านั้น ถ้าหากว่าพระศุกร์ไม่เข้า พระเสาร์ไม่แทรก และวันนั้นมาถึงจริงๆ คุณกลายเป็นคนร่ำรวยในพริบตา อาจจะมีเรื่องให้ปวดหัวแทนเรื่องงานจนคุณต้องหาพาราเซตามอลสักเม็ดหย่อนเข้าปากก็ได้
จนแล้วจนรอดก็ยังต้องแก้ปัญหาที่ตามมาอยู่ดี
แล้วนี่จะเรียกว่า 'งาน' ได้หรือเปล่า?
คนเราควรทำให้วันๆ หนึ่งให้มีค่ามากที่สุด ถึงจะเป็นระยะเวลาสั้นเมื่อเทียบกับเวลาทั้งชีวิต แต่มันก็คือส่วนหนึ่งในชีวิตเช่นกัน บางทีเมื่อเทียบแล้วอาจจะไม่ใช่ระยะเวลาสั้นๆ ก็ได้คงไม่มีใครรู้ว่าตัวเองระยะเวลาของชีวิตตัวเองยาวนานแค่ไหน
บ่อยครั้งที่ได้เสวนากับคนที่บอกว่าอยากเป็น แต่ไม่เคยลองทำ ไม่กล้าทำ ไม่เคยเข้าไปคลุกกับมันอย่างจริงจัง มันกลับกลายเป็นแค่สิ่งที่พูดออกมาเท่านั้น ลมปากที่ไม่เคยทำอะไรให้สำเร็จ แท้จริงแล้วคนจำพวกนี้ไม่ได้อยากทำ แต่อยากเป็นมากกว่า เพราะจะได้มีตำแหน่งสูงๆ มีคนนับน่าถือตา
ก็บ่อยอีกเช่นกันแต่ไม่บ่อยเท่ากับพวกแรก ที่ได้เจอกับคนช่างป่าวประกาศคุณสมบัติตนเอง ว่าเคยผ่านประสบการณ์มามากมายหลายอย่าง แต่ไม่เคยทำให้สิ่งเหล่านั้นเกิดประโยชน์ขึ้นมาเลย แค่สามารถนำไปพูดอวดอ้างให้ใครต่อใครฟังได้ ว่าผ่านประสบการณ์เหล่านั้นมา แต่ตอนนี้ลืมไปหมดสิ้นแล้ว
และประเภทสุดท้ายนี้มี่อยู่น้อยและแทบจะหาไม่เจอ คนที่ไม่พูดจาโอ้อวดใคร ว่าตนทำอะไรได้บ้าง แต่คอยขันอาสาทุกครั้งเมื่อสบโอกาส ไม่ยึดติดกับตำแหน่งแต่คิดถึงหน้าที่ที่ตนรับผิดชอบ
สิ่งที่เราทำก็คือสิ่งที่เราเป็น
คำว่า 'เป็น' นั้นไม่ได้หมายความว่าเป็นอะไรอย่างที่คิดฝัน แต่เป็นเพราะว่าลงมือทำ เป็น 'คนทำ' ทำ 'สิ่งที่ทำ'
"ทำงานเพื่อทำงาน" ท่านพุทธทาสเขียนไว้ในสมุดบันทึก
ซึ่งยังแฝงอีกนัยหนึ่งว่า คนเราจะทำงานไม่ควรอยู่เฉยต่อให้มีเงินกองอยู่ตรงหน้าเป็นหมื่นๆ ล้านก็ต้องทำงาน
เคยได้ยินผู้ใช้แรงงานบางคนพูดถึงความฝันที่ว่า หากตัวเองถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ โชคดีเงินมากองอยู่ตรงหน้าเป็นล้านๆ จะอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ทำอะไร
เป็นความฝันซื่อๆ ที่ใครๆ ก็อาจจะเคยมี เวลาที่งานยุ่งเหยิ่งจนไม่อยากจะคิดอะไร อยากจะออกไปให้พ้นๆ จากสภาพแวดล้อมเหล่านั้น ถ้าหากว่าพระศุกร์ไม่เข้า พระเสาร์ไม่แทรก และวันนั้นมาถึงจริงๆ คุณกลายเป็นคนร่ำรวยในพริบตา อาจจะมีเรื่องให้ปวดหัวแทนเรื่องงานจนคุณต้องหาพาราเซตามอลสักเม็ดหย่อนเข้าปากก็ได้
จนแล้วจนรอดก็ยังต้องแก้ปัญหาที่ตามมาอยู่ดี
แล้วนี่จะเรียกว่า 'งาน' ได้หรือเปล่า?
ความคิดเห็น
เคยรู้สึกจริงๆ ตอนที่ไม่ได้ทำงาน ว่านี่เราเกิดมาเสียชาติเกิดนะเนี้ย อุตส่าห์ร่ำเรียนมาน่าจะทำอะไรบ้าง รู้สึกว่าตัวเองเนี้ยไรค่าจริงๆ เวลาผ่านไปวันๆ ก้อนอิฐก้อนนึงยังจะมีค่ามากกว่า ใช้สร้างบ้านได้
แล้วพอตอนที่มีใครมามอบหมายให้ทำงานอะไร จะมีความรู้สึกภูมิใจว่าเค้าไว้ใจให้เราทำนะ เราต้องไม่ทำให้เค้าผิดหวัง รู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์
* งานในที่นี้ไม่ว่าจะเป็นงานประจำ งานสาธารณกุศล หรืองานใดๆ ก็ล้วนแต่ขับเคลื่อนสังคม และประเทศชาติ มีประโยชน์ด้วยกันทั้งสิ้น เราว่างั้นนะ