อดีตไม่เคยจากเราไป
นักเรียนม.ปลาย สองคนคุยกันเรื่อง เนื้อหาวิชาที่จะต้องสอบในวันพรุ่งนี้ เด็กคนที่ใส่แว่นตัวเล็กเตี้ยหวั่นใจว่า ตนเองจะอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง แม้แต่หนังสือการ์ตูนที่อยู่ในมือ พร้อมกำหนังสือในมือแน่นและชูให้เพื่อนชายอีกคนดู แล้วหนังสือสอบวิชาชีววิทยาจะรู้เรื่องได้อย่างไร
ด้วยเพราะว่ากำลัง 'เพ้อ' ถึงสาวต่างโรงเรียนที่บังเอิญเจอกันระหว่างทางไปโรงเรียน ความที่เป็นโรงเรียนชายล้วนจึงตื่นเต้นกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ จนเก็บมาคิดเป็นอารมณ์และยากจะถอนมันออกจากจิตใจได้ ที่เข้าใจดีเพราะผมเองเคยประสบชะตากรรมเดียวกับเด็กแว่นตัวเล็กเตี้ยคนนั้น
ทั้งที่ผมไม่เคยคิดถึงความรู้สึกนี้อีกเลย ตั้งแต่ที่หญิงสาวคนนั้นทำให้ผมรู้สึก แต่เมื่อได้ยินเด็กสองคนคุยกันประโยคสองประโยคกลับทำให้ความรู้สึกนี้แจ่มชัดขึ้นในจิตใจของผมได้อย่างไม่น่าเชื่อ
อดีตมักเวียนวนอยู่รอบๆ ตัวเราและมันคอยหาทางเข้าสู่ความคิดของเราตลอดเวลา ถ้าเราอนุญาต
อีกครั้งหนึ่ง ผมเป็นผู้ที่ทำให้อดีตของใครบางคนกลับเข้าสู่เจ้าของอดีตนั้น
ในงาน 45 ปีวรรณศิลป์ จุฬาฯ จัดขึ้นที่สวนสันติชัยปราการ ถนนพระอาทิตย์ ผมวางแผนล่วงหน้าตั้งแต่รู้ข่าวว่าจะนำหนังสือทำมือของผมไปวางขาย เพราะงานประเภทนี้ไม่ได้จัดขึ้นบ่อย และหนังสือทำมือก็ไม่ได้ขายได้ตามตลาดเปิดท้ายขายของทั่วไป จึงหวังว่าคงมีโอกาสที่ผู้อ่านจะเดินโฉบไปมาอยู่ในงานบ้าง และคงคนซื้อติดมือกลับไปบ้าง
ลูกค้าคนหนึ่งดูจากลักษณะภายนอกก็พอจะรู้ว่ามีอายุมากกว่าผมมาก เขาชวนผมพูดคุยและถามไถ่ถึงเหตุผลที่ผมมานั่งแบกะดินขายหนังสือแบบนี้ ในตอนหลังผมรู้ว่า อันที่จริงเขาก็เขียนเรื่องสั้นเช่นเดียวกับผมและเมื่อเขาเห็นผมจึงสะท้อนใจเขา เมื่อครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่นหนุ่มเช่นผมเขาก็เป็นเช่นเดียวกับผม
อดีตของเขาสั่งให้เขาสนใจผม
หากว่าเขาไม่เห็นผมกำลังวางหนังสือขายอย่างนั้น เขาเองก็คงไม่คิดช่วย ถึงเขาคิดจะช่วยแต่ก็คงไม่ได้พยายามเสาะหานักเขียนมือใหม่เพื่อช่วยแน่นอน นอกจากนักเขียนมือใหม่คนนั้นจะมาขอความช่วยเหลือ เขาจึงจะช่วย
เป็นเพราะอดีตของเขาเป็นตัวผลักให้เขาปฏิบัติต่อผมเช่นนั้น
อดีตของเราไม่เพียงแฝงอยู่ในการกระทำของคนเท่านั้น จริงๆ แล้วผมคิดว่ามันแฝงอยู่ในทุกสิ่งที่เราเข้าไปเกี่ยวข้องเป็นระยะเวลานานๆ อยู่ในสิ่งที่เป็นรูปธรรมทุกสิ่งและสิ่งที่เป็นนามธรรมทุกความหมาย
ดนตรี ภาพยนตร์ หนังสือ โปสการ์ด สิ่งของต่างๆ ที่เป็นความทรงจำ สถานที่ หรือ ชื่อคนบางชื่อ เหล่านี้อาจจะไม่น่าสงสัยว่าทำไมอดีตเราจึงแฝงตัวอยู่ในนั้นได้ และเชื่อว่าทุกคนก็น่าจะมีประสบการณ์เกี่ยวกับอดีตแฝงอยู่ในสิ่งเหล่านี้ ฟังเพลงนี้แล้วนึกถึงตอนนั้นตอนนี้ ดูหนังเรื่องนี้แล้วนึกถึงช่วงชีวิตนั้นๆ ตามแต่ประสบการณ์ของแต่ละคน ฯลฯ
นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว 'กลิ่น' เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่นึกได้ว่าอดีตก็สามารถแฝงตัวอยู่ได้ จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมเอง เมื่อครั้งยังเด็กตอนที่อยู่ต่างจังหวัด ผมชอบขี่จักรยานเล่นในยามเย็นตะลอนๆ ไปทั่ว และกลิ่นที่โชยมาเตะจมูกทุกครั้งคือกลิ่นเผาถ่าน เมื่อเปลือกข้าวถูกเผาจะส่งกลิ่นไหม้ออกมาเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งหากผมได้กลิ่นนี้จะนึกถึงเวลาโพล้เพล้ ท้องฟ้าสีส้มและใกล้มืดเต็มที
อดีตที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรานั้นเป็นอดีตที่แสนหวานและอดีตที่ขื่นขม จะเป็นอะไรก็ขึ้นอยู่กับปัจจุบันที่เราใช้ว่าเราใช้มันอย่างไร เพราะเหล่านั้นมันจะกลายมาเป็นอดีตที่อยู่รอบๆ เราทั้งสิ้น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นและน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ
ต้องไม่เสพติดอดีตไม่ว่ามันจะหอมหวานหรือฝาดขมสักปานใด
ด้วยเพราะว่ากำลัง 'เพ้อ' ถึงสาวต่างโรงเรียนที่บังเอิญเจอกันระหว่างทางไปโรงเรียน ความที่เป็นโรงเรียนชายล้วนจึงตื่นเต้นกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ จนเก็บมาคิดเป็นอารมณ์และยากจะถอนมันออกจากจิตใจได้ ที่เข้าใจดีเพราะผมเองเคยประสบชะตากรรมเดียวกับเด็กแว่นตัวเล็กเตี้ยคนนั้น
ทั้งที่ผมไม่เคยคิดถึงความรู้สึกนี้อีกเลย ตั้งแต่ที่หญิงสาวคนนั้นทำให้ผมรู้สึก แต่เมื่อได้ยินเด็กสองคนคุยกันประโยคสองประโยคกลับทำให้ความรู้สึกนี้แจ่มชัดขึ้นในจิตใจของผมได้อย่างไม่น่าเชื่อ
อดีตมักเวียนวนอยู่รอบๆ ตัวเราและมันคอยหาทางเข้าสู่ความคิดของเราตลอดเวลา ถ้าเราอนุญาต
อีกครั้งหนึ่ง ผมเป็นผู้ที่ทำให้อดีตของใครบางคนกลับเข้าสู่เจ้าของอดีตนั้น
ในงาน 45 ปีวรรณศิลป์ จุฬาฯ จัดขึ้นที่สวนสันติชัยปราการ ถนนพระอาทิตย์ ผมวางแผนล่วงหน้าตั้งแต่รู้ข่าวว่าจะนำหนังสือทำมือของผมไปวางขาย เพราะงานประเภทนี้ไม่ได้จัดขึ้นบ่อย และหนังสือทำมือก็ไม่ได้ขายได้ตามตลาดเปิดท้ายขายของทั่วไป จึงหวังว่าคงมีโอกาสที่ผู้อ่านจะเดินโฉบไปมาอยู่ในงานบ้าง และคงคนซื้อติดมือกลับไปบ้าง
ลูกค้าคนหนึ่งดูจากลักษณะภายนอกก็พอจะรู้ว่ามีอายุมากกว่าผมมาก เขาชวนผมพูดคุยและถามไถ่ถึงเหตุผลที่ผมมานั่งแบกะดินขายหนังสือแบบนี้ ในตอนหลังผมรู้ว่า อันที่จริงเขาก็เขียนเรื่องสั้นเช่นเดียวกับผมและเมื่อเขาเห็นผมจึงสะท้อนใจเขา เมื่อครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่นหนุ่มเช่นผมเขาก็เป็นเช่นเดียวกับผม
อดีตของเขาสั่งให้เขาสนใจผม
หากว่าเขาไม่เห็นผมกำลังวางหนังสือขายอย่างนั้น เขาเองก็คงไม่คิดช่วย ถึงเขาคิดจะช่วยแต่ก็คงไม่ได้พยายามเสาะหานักเขียนมือใหม่เพื่อช่วยแน่นอน นอกจากนักเขียนมือใหม่คนนั้นจะมาขอความช่วยเหลือ เขาจึงจะช่วย
เป็นเพราะอดีตของเขาเป็นตัวผลักให้เขาปฏิบัติต่อผมเช่นนั้น
อดีตของเราไม่เพียงแฝงอยู่ในการกระทำของคนเท่านั้น จริงๆ แล้วผมคิดว่ามันแฝงอยู่ในทุกสิ่งที่เราเข้าไปเกี่ยวข้องเป็นระยะเวลานานๆ อยู่ในสิ่งที่เป็นรูปธรรมทุกสิ่งและสิ่งที่เป็นนามธรรมทุกความหมาย
ดนตรี ภาพยนตร์ หนังสือ โปสการ์ด สิ่งของต่างๆ ที่เป็นความทรงจำ สถานที่ หรือ ชื่อคนบางชื่อ เหล่านี้อาจจะไม่น่าสงสัยว่าทำไมอดีตเราจึงแฝงตัวอยู่ในนั้นได้ และเชื่อว่าทุกคนก็น่าจะมีประสบการณ์เกี่ยวกับอดีตแฝงอยู่ในสิ่งเหล่านี้ ฟังเพลงนี้แล้วนึกถึงตอนนั้นตอนนี้ ดูหนังเรื่องนี้แล้วนึกถึงช่วงชีวิตนั้นๆ ตามแต่ประสบการณ์ของแต่ละคน ฯลฯ
นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว 'กลิ่น' เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่นึกได้ว่าอดีตก็สามารถแฝงตัวอยู่ได้ จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมเอง เมื่อครั้งยังเด็กตอนที่อยู่ต่างจังหวัด ผมชอบขี่จักรยานเล่นในยามเย็นตะลอนๆ ไปทั่ว และกลิ่นที่โชยมาเตะจมูกทุกครั้งคือกลิ่นเผาถ่าน เมื่อเปลือกข้าวถูกเผาจะส่งกลิ่นไหม้ออกมาเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งหากผมได้กลิ่นนี้จะนึกถึงเวลาโพล้เพล้ ท้องฟ้าสีส้มและใกล้มืดเต็มที
อดีตที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรานั้นเป็นอดีตที่แสนหวานและอดีตที่ขื่นขม จะเป็นอะไรก็ขึ้นอยู่กับปัจจุบันที่เราใช้ว่าเราใช้มันอย่างไร เพราะเหล่านั้นมันจะกลายมาเป็นอดีตที่อยู่รอบๆ เราทั้งสิ้น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นและน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ
ต้องไม่เสพติดอดีตไม่ว่ามันจะหอมหวานหรือฝาดขมสักปานใด
ความคิดเห็น