สายฝนหะแรก

ฝนลงหนาเม็ดขึ้น ลมพัดแรงสาดเม็ดฝนกระเซ็นมาแปะที่หน้ากระดาษของหนังสือที่ถือกางอยู่ในมือ กระดาษย่นเป็นวงตามขนาดเม็ดฝน เสียงฟ้าร้องและแสงฟ้าแลบเคล้ามากับเมฆเทาจางๆ และฝ้าฝนพร่ามัว

บังคับให้ต้องปิดประตูหลังห้องที่เปิดไว้ให้ลมและแสงธรรมชาติผ่านโกรกเข้าห้อง เพราะกระหายสิ่งที่เป็นธรรมชาติมานานวัน แสงสว่างจากหลอดไฟและความยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศมิได้ทำให้รู้สึกถึงความมีชีวิตเท่าใดนัก

หลังจากปิดห้องมิดชิด ความมืดก็เข้าปกคลุม มีเพียงแสงรำไรที่ผ่านบานกระจกซึ่งฝุ่นละอองได้ฉาบไว้ แล้วเสียงฝนด้านนอกก็รุกดังขึ้น ฟ้าคำรามหนักอื้ออึงคะนึงติดต่อกันจนสดับรับเสียงใดๆ ไม่ได้ แม้ในห้วงคิดก็มีเพียงเสียงแห่งธรรมชาติที่ไม่ได้รับฟังมาเนิ่นนาน

ครั้นได้สัมผัสใกล้ชิดด้วยความรื่นรมย์อย่างที่ไม่เคยมาก่อน แม้ในครั้งที่เดินทางในฤดูฝนจะได้สัมผัสรับรู้ว่าทั้งเปียกและเย็นเพียงใด ทว่าไม่เคยได้รื่นรมย์สมใจกับความรู้สึกนั้นแม้แต่น้อย มีเพียงความขุ่นมัวกับอุปสรรคของการเดินทางที่ทั้งชื้นแฉะและเสี่ยงต่อการเจ็บไข้ มิได้ใส่ใจกับเสียงธรรมชาติใดๆ นั่นเลย

หลังฝนตก ภายนอกไร้ลำแดดสาดแสง เป็นแต่เพียงแสงสว่างนวลนิ่ง เมื่อเปิดประตูหลังห้องให้ลมโกรกผ่านห้อง ไอเย็นเข้าปะทะต้นแขนและใบหน้า สะท้านไปถึงข้างใน