Lolita (1962)

นับถือความไม่ประเจิดประเจ้อของหนังที่ทำให้เรื่องราวดำเนินไปอย่างมีเสน่ห์ ไม่โจ่งครึ่ม ขึ้นอยู่กับผู้ชมจะจินตนาการว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นภายในห้องนั้น เมื่อพ่อเลี้ยงอยู่กับโลลิต้าสองต่อสอง

การแสดงออกของโลลิต้านั้นไม่เกินเลยไปจากเด็กสาวธรรมดาๆ แต่จินตนาการจากสัญชาตญานของชายผู้มองเธอต่างหากที่จะย้อนกลับมาเล่นงานตัวเขาเอง ผู้ชมจะรับรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นได้จากการแสดงออกของพ่อเลี้ยงที่มีต่อโลลิต้า มันเผยให้เห็นจิตใจที่อยู่เบื้องลึกของพ่อเลี้ยงอย่างชัดแจ้ง

หนังหยอดประเด็นทางจิตวิทยา โดยผ่านบทสนทนาเพื่อชี้นำให้ผู้ชมระลึกถึงอาการทางจิตที่อาจจะเกิดขึ้นกับเด็กที่ต้องผ่านประสบการณ์ทางเพศมาอย่างโลลิต้า นั่นยิ่งทำให้มันกดทับบีบคั้นผู้ชมขึ้นอีก ขณะเดียวกันมันก็เพิ่มมิติความลึกซึ้งให้กับเรื่องราวอีกด้วย

แต่มันจะดีมากหากทำบางช่วงบางตอนให้สั้นกระชับกว่านี้อย่างเช่น ตอนเปิดเรื่อง เป็นต้น

Rate on IMDb