หลงลบลืมสูญ
ผู้เขียน: วิภาส ศรีทอง
ปฐมบทอันสากลและทรงพลังช่วยประคับประคองและดึงดูดผู้อ่านให้ยังตามติดเรื่องราวได้ต่อ ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรื่องจะเรียบเรื่อย แต่สิ่งที่ดำเนินไปภายในความนึกคิดจิตใจของตัวละครนั้นเข้มข้นวิ่งไหลและฉับไวเสมอ
การบรรยายความนึกคิดโดยละเอียดลออต่อทุกการกระทำทำให้ผู้อ่านเข้าถึงความรู้สึกของตัวละคร ทำให้ตัวละครมีมิติมีชีวิตโดยไม่ต้องให้ภูมิหลังมากมายเกินจำเป็น นี่เป็นจุดเด่นของผู้เขียนที่แสดงให้เห็นเด่นชัด และเคยทำให้ ‘คนแคระ‘ ลุ่มลึกมาแล้ว
อย่างไรก็ตาม การให้รายละเอียดชีวิตและการงานของ ‘วิทย์’ ดูจะละเอียดยิบย่อยกว่าของ ‘ปกรณ์’ ทั้งที่มันควรจะมีพอๆกัน เราจึงไม่เห็นเนื้องานและยังหยั่งไม่ถึงก้นบึ้งของปกรณ์เท่าที่ควร ทว่าภายในของปกรณ์กลับกุมใจความสำคัญในตอนท้ายเรื่อง ซึ่งหากผู้อ่านไม่มีใจฝักใฝ่สนใจข่าวคราวสถานการณ์การเมืองก็จะถูกเหตุการณ์ในเรื่องปล่อยให้หลงสูญได้
หากการปล่อยคว้างผู้อ่านให้ล่องลอยตามสายตานับร้อยคู่นั้นแปลงเป็นบทสรุปอันแสนสุขราวกับเทพนิยาย ชายหญิงได้เคียงคู่กัน เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดสวยสดได้ด้วยการทำความสะอาดลบรอยเปื้อนเปรอะนั้นๆทั้งภายนอกและภายใน โดยที่เงื่อนปมต่างๆของเรื่องราวที่เล่ามาล้วนค้างคาเหมือนอย่างที่เป็น ยิ่งจะทำให้งานชิ้นนี้สะท้อนเจือเสียดสีสภาพความเป็นอยู่ของเราในปัจจุบันได้แสบยิ่ง
ปัจฉิมบทกลับทำให้ความสากลที่ปฐมบทก่อร่างสร้างมาสลายไปสิ้น ซึ่งก็สืบเนื่องมาจากช่วงท้ายของเรื่องราวนั่นเอง ปัจฉิมบทจึงทำหน้าที่บีบอัดผู้อ่านให้อยู่ในกรอบอันแข็งเกร็งอีกชั้นหนึ่ง จนไม่มีทางที่ผู้อ่านจะหลงลบลืมสูญไปจากความคิดเหล่านั้นได้เลย
ความคิดเห็น