The Equalizer (2014)
แทนที่จะพาความรู้สึกผู้ชมร่วมไปกับตัวละครหลักด้วยการให้ปูมหลังอันมีน้ำหนัก กลับเลือกที่จะใช้ความนิ่งงันในความคิดผ่านการแสดงทางกิจวัตรประจำวัน สีหน้าและแววตาแสดงความเคว้งคว้างเวิ้งว้าง! มันจึงทำให้เรื่องราวในช่วงแรกนั้นต้วมเตี้ยมอืดอาด
แต่หากว่ามันควรค่าแก่ความเนิบช้า ด้วยความเข้มข้นของเรื่องราวและประเด็นที่จะพูดก็พอจะชดเชยได้ ทว่าไม่เป็นเช่นนั้น ทั้งยังแทรกสินค้าของค่ายหนังจนรู้สึกได้
และราวกับว่าอดีตซีไอเอหันเหมาจับปากกาเขียนบทและกำกับภาพยนตร์เสียเอง ซึ่งก็ถือว่าเป็นการเปิดมุมมองใหม่ที่มีต่ออดีตซีไอเอได้อย่างเข้าอกเข้าใจ แต่การเข้าข้างอดีตซีไอเอไปเสียหมดทุกอย่างนั้นทำให้ความคิดทัศนคติของเรื่องขาดความแหลมคม
ผลลัพธ์ที่ได้มันจึงเป็น ‘สันติแบบสุดโต่ง’ อย่างที่เห็น
ความคิดเห็น